Blog

Verschilletje

11 juni 2018 Onder ons gezegd, er is een verschil tussen mannen en vrouwen bijgekomen. Ik attendeer er maar even op. Voor je op een kwade dag boos uitvalt tegen je man of vriendje of afspraakje. En hij je met een dom gezicht aankijkt en zich verdedigt met dat hij juist op zoek is naar het antwoord op je vraag. Of de oplossing van je probleem. Of onderzoekt hoe duur de kaartjes zijn die je zou willen bestellen. Of hoe lang het rijden is naar… hoe het weer zich ontwikkelt… of die rode schoenen nog in de aanbieding zijn, of….

Lees verder...

Piggelmee

Laatst in een droom stond ik in een groepje opschepperige jonge mensen. Ze staken elkaar de loef af over de nieuwste digitale hebbedingetjes. Ze negeerden mij. Sterker, ze leken me te minachten en oreerden over mijn hoofd heen. Laat ik nu in die droom snappen waarom. Grijs, dus oud en niet van deze tijd. Maar kom op! Ik  rechtte mijn rug, stak mijn neus in de wind en schraapte mijn keel. ‘Het verbaast me,’ zei ik nogal galmend, ‘dat jullie onbekend blijken te zijn met het uitermate geavanceerde Piggelmee-systeem.’ Haha, Piggelmee. De kabouter van weleer, uit het boekje van Van

Lees verder...

Schrijversnaam

Voor Manda van der Zon De uitgever vond dat het niet kon voor een schrijfster van romantische vrouwenboeken, die naam van me. Die gee’s, dat klonk toch nergens naar? Ik stemde er hartgrondig mee in. Het jubelde in me. Fantastisch! Er zou niet alleen een boek van me uitkomen, een boek, een echt boek, een echt boek van mij. Maar vooral, ik mocht me verschuilen achter een heuse schrijversnaam. Lekker niemand zou weten dat ík de dader was! Meteen al had ik een prachtig pseudoniem te pakken. Roos: romantiek met stekelige doorns. Verlinden: variatie op stevig gewortelde lindeboom. Wat mij

Lees verder...

Hoe gedachten gaan

Eerst mijn fiets op slot. Het laatste stukje lopen. Zo stil mogelijk, dus door het gras, niet over het steenslag. Wat vloog de week voorbij. Wat wil je? Even een dag naar Texel. Haha, even. Meeuwen. Boegwater. Oefenende mariniers langszij, enteren, ja enteren heet dat. Rode koppen van de kou. Keiharde wind. Negen graden… Je mikt het ook altijd verkeerd uit. Toch nog 38 soorten gespot. En zo’n leuk gesprek bij de Geul. Die mevrouw en haar schoondochter, denk ik, wonen nota bene op amper vijftien kilometer bij me vandaan! Waar het aanbieden van je verrekijker toe kan leiden. Zouden

Lees verder...

De winter overleven

Dit verzin je toch niet? Knalharde oostenwind. Om 11 uur in de ochtend nog maar een schamele 0 graden. Het voelt Siberisch. Maart mag z’n  staart willen roeren, maar wij mensen mogen ook niet alles wat we willen. Het is nota bene over twee dagen voorjaar. Officieel benoemd voorjaar. Lente dus. Ik vind het niks. Helemaal niks. Hoewel… helemaal? Ik heb nu nog wel net de kans om op de suggestie voor een columnonderwerp van een Facebook-vriendin in te gaan: Hoe overleef je de winter? Want dat zal je net zien, toen ik die column wilde schrijven was het ineens

Lees verder...

Hulptroepen

Laatst viel mijn mond open toen ik zag hoe een tv-kok sinaasappels uitperste. Hij kneep de helften gewoon met blote handen uit! Sterker, met één blote hand! Alleen al bij de gedachte kraakte mijn eigen hand. En die kok praatte intussen nog gewoon door ook. Die open mond van me kwam goed van pas. De tv-kok was doende op het scherm boven de behandelstoel van de tandarts. Die lijmde mijn afgebroken kroon vast. Niet gek dus, dat zich aan me opdrong hoeveel hulptroepen sluipenderwijs ingeschakeld raken bij het ouder worden. Bij mezelf bijvoorbeeld niet alleen die tandartsenhulp bij bejaarde kronen.

Lees verder...

Wát rondje om fietsen?

Oké, de zon schijnt. Maar het vriest twee graden en de noordoostenwind heeft er behoorlijk veel zin in. Dat is niks voor een type als ik. Er mogen doorgewinterde lui zijn die volhouden dat je je vanzelf warm fietst. Maar wát vanzelf? Bovendien mag dat voor je romp gelden, verder is het flauwekul. Want hoe vaak niet stond ik met dooie vingers en tenen, en een druipende snotneus, stampvoetend bij het rietland te koukleumen waar zich geen vogel liet zien? Want hoe vaak niet zwoegde ik door de dorpsstraat, de mensen negerend die me van achter de ramen van hun

Lees verder...

Wat is een echte vriendin

Verzin eens een column-onderwerp voor me, vroeg ik laatst op Facebook aan mijn vrienden. Die, tussen haakjes, natuurlijk helemaal geen vrienden maar vriendelijke spookverschijningen zijn. Met wie je bekend raakt, knipoogjes en likes uitwisselt en op wie je reageert. Mijn vriendinnen in het echte leven die op FB zijn, doen dat dat gek genoeg niet. Vooruit, een paar zijn er door onhandigheid op terechtgekomen; ze snappen het nog steeds niet. De meeste anderen vinden FB eigenlijk maar niks. Ze gluren wel, want ze verspreken zich, maar ze geven geen likes, geen tekens van leven, geen opkikkertjes. Of ze wel eens

Lees verder...

Valentijnsdag

Ik ben een nuchter type, iemand van vóór Valentijnsdag. Toen anonieme rozen en valentijnskaarten vaste grond onder de voet begonnen te krijgen, haalde ik daar nuffig mijn neus voor op. Wat een sentimenteel Amerikaans gedoe. Ja, ’t kwam allemaal door de middenstand. Net als Moederdag en Vaderdag. Alsof het niet de gewoonste zaak van de wereld was om goed voor elkaar te zorgen. Liefde, zoenen, stralende blikken hield je binnenskamers. Die hing je, net zoals de vuile was, niet buiten. Ik kon het weten. Ik had vanaf mijn vijftiende verkering. Ik zat op de middelbare school. Hij was net achttien

Lees verder...

Wat moet je ermee?

Goed, dan heb je eindelijk een lade lekker opgeruimd, is de prullenbak vol, hou je vier mapjes met pasfoto’s, evenveel vogelvrouwfoto’s en twee Texelfoto’s over. Wat moet je ermee? Weggooien omdat ze ook wel ergens op de computer te vinden zullen zijn? Een al dan niet digitaal album aanleggen? Zou je daar ooit nog in kijken? Kijk ik wel eens in die stapel albums achterin de kast? Peinzend peuter ik het eerste mapje met pasfoto’s open. Bruikbaar zullen ze niet meer zijn. Ineens sta ik oog in oog met mezelf. Ik schrik ervan hoe jong ik er op was. Jeetje,

Lees verder...

Verheugen

Ineens realiseerde ik me dat je je als je ouder geworden bent op andere dingen verheugt dan vroeger. Dat lijkt er stiekem achter je rug om te zijn ingeslopen. Precies zoals je taille verdween en er zich iets wat werkelijk de naam buik verdient heeft gesetteld. Vroeger verheugde ik me er bijvoorbeeld op jarig te worden. En op vakanties, sinterklaas, kermis en ijsvrij. Op mijn zondagse jurk verheugde ik me enorm, en op pudding toe. Nou ja, het is behoorlijk lang geleden. Maar nog pas gisteren, lijkt het, verheugde ik me erop met de auto een rondje om het IJsselmeer

Lees verder...

Kerstvakantie

De stem door de luidsprekers in de treincoupé excuseerde zich. Feit bleef dat de reizigers op Amsterdam Centraal moesten overstappen terwijl ze volgens de dienstregeling tot aan de eindbestemming hadden kunnen blijven zitten. Ilse deed niet mee aan het gemopper. Niet uit begrip voor de spoorwegen, maar omdat ze recalcitrant was. In de contramine. Dwars. Met haar verkeerde been uit bed gestapt. Ontevreden. Chagrijnig. Boos. Was ze wéér met de feestdagen oppasser van dat huis. Was ze nog steeds gescheiden. Nog steeds alleen. Had ze altijd maar dat gewone leventje. Altijd maar dat gewone flatje. Altijd maar haar twee zoons-zonder-vrouwen

Lees verder...