Blog

Hoe gedachten gaan

Eerst mijn fiets op slot. Het laatste stukje lopen. Zo stil mogelijk, dus door het gras, niet over het steenslag. Wat vloog de week voorbij. Wat wil je? Even een dag naar Texel. Haha, even. Meeuwen. Boegwater. Oefenende mariniers langszij, enteren, ja enteren heet dat. Rode koppen van de kou. Keiharde wind. Negen graden… Je mikt het ook altijd verkeerd uit. Toch nog 38 soorten gespot. En zo’n leuk gesprek bij de Geul. Die mevrouw en haar schoondochter, denk ik, wonen nota bene op amper vijftien kilometer bij me vandaan! Waar het aanbieden van je verrekijker toe kan leiden. Zouden

Lees verder...

De winter overleven

Dit verzin je toch niet? Knalharde oostenwind. Om 11 uur in de ochtend nog maar een schamele 0 graden. Het voelt Siberisch. Maart mag z’n  staart willen roeren, maar wij mensen mogen ook niet alles wat we willen. Het is nota bene over twee dagen voorjaar. Officieel benoemd voorjaar. Lente dus. Ik vind het niks. Helemaal niks. Hoewel… helemaal? Ik heb nu nog wel net de kans om op de suggestie voor een columnonderwerp van een Facebook-vriendin in te gaan: Hoe overleef je de winter? Want dat zal je net zien, toen ik die column wilde schrijven was het ineens

Lees verder...

Hulptroepen

Laatst viel mijn mond open toen ik zag hoe een tv-kok sinaasappels uitperste. Hij kneep de helften gewoon met blote handen uit! Sterker, met één blote hand! Alleen al bij de gedachte kraakte mijn eigen hand. En die kok praatte intussen nog gewoon door ook. Die open mond van me kwam goed van pas. De tv-kok was doende op het scherm boven de behandelstoel van de tandarts. Die lijmde mijn afgebroken kroon vast. Niet gek dus, dat zich aan me opdrong hoeveel hulptroepen sluipenderwijs ingeschakeld raken bij het ouder worden. Bij mezelf bijvoorbeeld niet alleen die tandartsenhulp bij bejaarde kronen.

Lees verder...

Wát rondje om fietsen?

Oké, de zon schijnt. Maar het vriest twee graden en de noordoostenwind heeft er behoorlijk veel zin in. Dat is niks voor een type als ik. Er mogen doorgewinterde lui zijn die volhouden dat je je vanzelf warm fietst. Maar wát vanzelf? Bovendien mag dat voor je romp gelden, verder is het flauwekul. Want hoe vaak niet stond ik met dooie vingers en tenen, en een druipende snotneus, stampvoetend bij het rietland te koukleumen waar zich geen vogel liet zien? Want hoe vaak niet zwoegde ik door de dorpsstraat, de mensen negerend die me van achter de ramen van hun

Lees verder...

Wat is een echte vriendin

Verzin eens een column-onderwerp voor me, vroeg ik laatst op Facebook aan mijn vrienden. Die, tussen haakjes, natuurlijk helemaal geen vrienden maar vriendelijke spookverschijningen zijn. Met wie je bekend raakt, knipoogjes en likes uitwisselt en op wie je reageert. Mijn vriendinnen in het echte leven die op FB zijn, doen dat dat gek genoeg niet. Vooruit, een paar zijn er door onhandigheid op terechtgekomen; ze snappen het nog steeds niet. De meeste anderen vinden FB eigenlijk maar niks. Ze gluren wel, want ze verspreken zich, maar ze geven geen likes, geen tekens van leven, geen opkikkertjes. Of ze wel eens

Lees verder...

Valentijnsdag

Ik ben een nuchter type, iemand van vóór Valentijnsdag. Toen anonieme rozen en valentijnskaarten vaste grond onder de voet begonnen te krijgen, haalde ik daar nuffig mijn neus voor op. Wat een sentimenteel Amerikaans gedoe. Ja, ’t kwam allemaal door de middenstand. Net als Moederdag en Vaderdag. Alsof het niet de gewoonste zaak van de wereld was om goed voor elkaar te zorgen. Liefde, zoenen, stralende blikken hield je binnenskamers. Die hing je, net zoals de vuile was, niet buiten. Ik kon het weten. Ik had vanaf mijn vijftiende verkering. Ik zat op de middelbare school. Hij was net achttien

Lees verder...

Wat moet je ermee?

Goed, dan heb je eindelijk een lade lekker opgeruimd, is de prullenbak vol, hou je vier mapjes met pasfoto’s, evenveel vogelvrouwfoto’s en twee Texelfoto’s over. Wat moet je ermee? Weggooien omdat ze ook wel ergens op de computer te vinden zullen zijn? Een al dan niet digitaal album aanleggen? Zou je daar ooit nog in kijken? Kijk ik wel eens in die stapel albums achterin de kast? Peinzend peuter ik het eerste mapje met pasfoto’s open. Bruikbaar zullen ze niet meer zijn. Ineens sta ik oog in oog met mezelf. Ik schrik ervan hoe jong ik er op was. Jeetje,

Lees verder...

Verheugen

Ineens realiseerde ik me dat je je als je ouder geworden bent op andere dingen verheugt dan vroeger. Dat lijkt er stiekem achter je rug om te zijn ingeslopen. Precies zoals je taille verdween en er zich iets wat werkelijk de naam buik verdient heeft gesetteld. Vroeger verheugde ik me er bijvoorbeeld op jarig te worden. En op vakanties, sinterklaas, kermis en ijsvrij. Op mijn zondagse jurk verheugde ik me enorm, en op pudding toe. Nou ja, het is behoorlijk lang geleden. Maar nog pas gisteren, lijkt het, verheugde ik me erop met de auto een rondje om het IJsselmeer

Lees verder...

Kerstvakantie

De stem door de luidsprekers in de treincoupé excuseerde zich. Feit bleef dat de reizigers op Amsterdam Centraal moesten overstappen terwijl ze volgens de dienstregeling tot aan de eindbestemming hadden kunnen blijven zitten. Ilse deed niet mee aan het gemopper. Niet uit begrip voor de spoorwegen, maar omdat ze recalcitrant was. In de contramine. Dwars. Met haar verkeerde been uit bed gestapt. Ontevreden. Chagrijnig. Boos. Was ze wéér met de feestdagen oppasser van dat huis. Was ze nog steeds gescheiden. Nog steeds alleen. Had ze altijd maar dat gewone leventje. Altijd maar dat gewone flatje. Altijd maar haar twee zoons-zonder-vrouwen

Lees verder...

Sterk verhaal

Het is ruig novemberweer buiten. Ongeloofwaardige verhalen gedijen daar goed bij. Dat ze er ook in kunnen ontstaan, weet ik. Daar zal de betiteling ‘sterk verhaal’ wel vandaan komen. Want de gebeurtenissen erin weten van wanten. Wat een spierballenvertoon! Neem die novemberdag heel lang geleden. De uitgeverij waar ik als freelancer medische vertalingen aan leverde, vierde z’n eeuwfeest. Voor dag en dauw reed ik er in stormweer en plensregen heen. Dwars het land door. Van Noordzeekust naar de oostgrens van het land. In de hal van de boekdrukkerij van het bedrijf speelde een draaiorgel. Iedereen wachtte met koffie en taart

Lees verder...

Lief

Zomaar ben ik vaak lief. Bijvoorbeeld als ik een mevrouw mijn parkeerbonnetje geef waar nog tijd op zit. ‘Lief van u!’ Als ik op een vol strandterras een stelletje sein dat ze bij mij mogen aanschuiven. ‘Wat lief !’ Als ik een opbeurend kaartje bij iemand in de bus heb gedaan. ‘Lief!’ Maar zo lief ben ik toch niet? Hooguit aardig. Behulpzaam. Vriendelijk. Attent. ‘Lieve Roos’ is nu ook de aanhef van mails. Eerst nog vroeg ik me af wat daar achter zat. Waarom was ik van beste tot lieve gepromoveerd? Dat duidt toch op gevoelens van, tja, zoiets als

Lees verder...

Kakelvers

Hartstikke fijn om een nieuwe website te hebben. De vorige was kaduuk geraakt. Een gemis. Er moest echt een nieuwe komen. Dat duurde even, er zat ook een nieuw boek in de pen. Bovendien werd het zomer, mét vakanties en zónder lezers. Zo ben je voor je het weet een half jaar verder. Maar hier is ie dan. Helemaal spiksplinternieuw. En wat léúk om weer blogs te kunnen plaatsen! Het was knap frustrerend om m’n ei niet kwijt te kunnen. Want de leuke en goede invallen bleven onverstoorbaar komen. Op m’n bureau wemelde het van de memostickertje voor later. Alleen…

Lees verder...