Blog

Als ik vandaag nu eens…

Als ik vandaag nu eens de tank vol gooi en richting horizon rijd? Het verdriet van de dag achter me laat? Het gewoon eens niet vrolijk en opgeruimd pareer. Niet van de frisse toet en van de goudbruin bradende gehaktballen ben? En de verten in zijn kladden pak, met z’n eindeloze lege uren tot de schemering? Dat zal iedereen toch wel eens hebben? Dat je in één klap alle pijpen die je hebt aan Maarten schenkt? Je stofdoek, toetsenbord, wasmachine en pondje gehakt in de wilgen hangt, met de brui erbij? In gedachten doe je het. Je delete het stof,

Lees verder...

Ja, toen

Buiten was het grauw, grijs en regenachtig. Het soort weer om langer dan verstandig in een boekwinkel te neuzen naar cadeautjes. Waardoor ik uiteindelijk thuiskwam met óók Het Goede Leven van Annegreet van Bergen, het vervolg op Gouden Jaren. Een Sentimental Journey door de 50-er en 60-er jaren, mijn lagere schooltijd. Zo’n gebreid badpak als op de cover had ik. Zonder vestje. Dat vond mijn moeder zonde van de wol omdat ik al een vest had. Ik weet het. Onder leeftijdgenoten is het een uitgewrongen ding. Maar ik moet het weer kwijt hoe zwaar zo’n badpak in het water werd.

Lees verder...

Goede genen

Mijn auto moet goede genen hebben. Hoe oud zijn ouders zijn geworden is me niet bekend. Zelf is hij van 2001. Dat is 18 jaar geleden. En als autojaren net zo slopend zijn als hondenjaren, telt één jaar voor zeven. Dus is hij 126 jaar. Dat moet wel kloppen, van die hondenjaren. Want je zult maar van jongs af altijd buiten moeten leven. In weer en wind. Met sneeuw en vorst. In storm en hittegolf. Je zult maar op je staart getrapt worden na slopend gesukkel in een file. Je zult je maar moeten laten geselen in een wasstraat. Of

Lees verder...

Memosticker

Een roze memosticker siert in mijn bureauagenda deze eerste werkdag van 2019. Hij is verhuisd uit 2018. Daar heeft hij me een jaar lang bij de les gehouden. Tenminste, voor zolang als het duurde. Want daar zijn memostickers voor bedoeld. Anders zouden ze wel anders heten. En deze roze al helemaal. Hij herinnert me namelijk aan een karaktertrek van me die sterker is dan Tarzan. Die me behoorlijk buiten adem kan brengen. Die me telkens weer laat struikelen en in de tang neemt. Want Ik ben het meestal zelf die vindt dat het moet staat erop. Toen ik mezelf destijds

Lees verder...

Groene kerstdagen

Gisteren had ik het weer. Behoefte aan groen. Niet doordat er buiten een dun laagje wittige sneeuw lag. Dat zou na een uur of wat ge-ijzel smelten. Maar door te weinig groente te hebben gegeten. Te weinig? Niets! Niets! Op een friemeltje zeewier, een ringetje prei, een kerstomaatje, een pincetgreepje veldsla en een half stoofpeertje na. Want er waren dinertjes. Drie achter elkaar. Heerlijk. Hartstikke gezellig. Daar niet van. Met garnalen, oesters, kokkels en mosselen. Met kreeft, tong en zeewolf. Met carpaccio, eendenborst en ribeye. Met mozarella, brie, chèvre en bleu. Met Leidse oude en Friese nagel. Het was geen

Lees verder...

Gewoon, doen!

Dit is de laatste column-op-verzoek. Ik heb best door waarom Pierre Verkerk om Vogels vroeg… Wie wil er nu niet als een vogel door de lucht kunnen zweven? Dat willen we toch allemaal? Ik bedoel, dat je gehurkt op de nok van een huis gaat zitten. Een poosje naar links en rechts kijkt. Jezelf een beetje los schudt. Je vleugels spreidt. En je je zonder erover na te denken afzet door tegelijkertijd krachtig je knieën te strekken. Huppekee, daar ga je. Wiek, wiek doe je terwijl je de voorzijde van je vleugels een tikje omhoog trekt. Ruim van adem vlieg

Lees verder...

Teleurstelling

Speciaal voor Leentje Kelder Ben je ergens teleurgesteld over? Dan waren je verwachtingen te hoog. Zeggen ze. En dat je realistischer moet worden. Dan hoef je minder vaak teleurstellingen weg te slikken. Dat is mooi makkelijk praten. Het moet je aard maar zijn om altijd wel zin in de dingen te hebben! En een opgeruimd mens heeft zin d’r in. Die gaat verwachtingsvol op de dingen af. Ha, leuk, op die voorjaarsbeurs zijn boeken van mijn favoriete schrijfster te koop met korting! Ha, fijn, er staat weer een heel nieuw cursusseizoen voor de deur! Ha, gezellig, volgende week komen ze

Lees verder...

Natuur

Speciaal voor Tini Noordzij Het hoorde erbij. In mijn jeugd was natuur nog heel gewoon. Kikkervisjes, libellen, spinnen, lieveheersbeestjes, pissebedden, bloedzuigers – we keken er niet van op. Koeren van duiven, krassen van kraaien, lachen van eksters, tsjilpen van mussen – doodgewoon. Schreeuwende grutto’s boven een weiland, duikende kieviten, scholeksters en tureluurtjes – je wist niet beter. Herfstbladeren, bolsters van kastanjes, uitbottend groen, bloesem – de normaalste zaak van de wereld. Het waren allemaal dingen waar je aan voorbijliep. Ze hoorden net zo tot de entourage als het klotsen van de golven van het meer waarop we zeilden. Als de

Lees verder...

Verhuizen

Speciaal voor Helena Stam Verhuizen staat op de 3e plaats van de tien belangrijkste stresssituaties in het leven. Als je tevens een negatief zelfbeeld hebt (op 1) en ook je persoonlijke financiële situatie knudde is (op 2) ben je flink de klos. Krijg je dan ook nog een parkeerbon (op 4) dan heb je alle recht te gaan steigeren. Verhuizen staat dus simpelweg gelijk aan stuiterend door de dagen knallen. Want wie behoudt er te midden van dozen vol onzinspullen en quatschrommel nog z’n positieve zelfbeeld? Wie blijft stoïcijns onder het door de geldverslindende verhuisacties kelderende banksaldo? En wie krijgt

Lees verder...

Lezen is leuk!

Wat is lezen toch leuk, dacht ik. Het was best bijzonder dat ik dat dacht. Niet omdat het zo’n geniale gedachte was. Maar omdat mijn hersens intussen wel wat anders te doen hadden dan zomaar wat denken. Ik stond namelijk voor een zaaltje met een kleine vijftig dames die naar me luisterden, want al denkend las ik voor uit eigen werk. Dat lezen leuk is, dacht ik omdat het een hartstikke leuk stukje tekst was dat ik voorlas. (De column “Vervelend” uit Gemengde Rozen, op pag. 94.) De dames schoten steeds in de lach en ik moest zelf ook behoorlijk

Lees verder...

Verschilletje

11 juni 2018 Onder ons gezegd, er is een verschil tussen mannen en vrouwen bijgekomen. Ik attendeer er maar even op. Voor je op een kwade dag boos uitvalt tegen je man of vriendje of afspraakje. En hij je met een dom gezicht aankijkt en zich verdedigt met dat hij juist op zoek is naar het antwoord op je vraag. Of de oplossing van je probleem. Of onderzoekt hoe duur de kaartjes zijn die je zou willen bestellen. Of hoe lang het rijden is naar… hoe het weer zich ontwikkelt… of die rode schoenen nog in de aanbieding zijn, of….

Lees verder...

Piggelmee

Laatst in een droom stond ik in een groepje opschepperige jonge mensen. Ze staken elkaar de loef af over de nieuwste digitale hebbedingetjes. Ze negeerden mij. Sterker, ze leken me te minachten en oreerden over mijn hoofd heen. Laat ik nu in die droom snappen waarom. Grijs, dus oud en niet van deze tijd. Maar kom op! Ik  rechtte mijn rug, stak mijn neus in de wind en schraapte mijn keel. ‘Het verbaast me,’ zei ik nogal galmend, ‘dat jullie onbekend blijken te zijn met het uitermate geavanceerde Piggelmee-systeem.’ Haha, Piggelmee. De kabouter van weleer, uit het boekje van Van

Lees verder...