Blog

Gewoon, doen!

Dit is de laatste column-op-verzoek. Ik heb best door waarom Pierre Verkerk om Vogels vroeg… Wie wil er nu niet als een vogel door de lucht kunnen zweven? Dat willen we toch allemaal? Ik bedoel, dat je gehurkt op de nok van een huis gaat zitten. Een poosje naar links en rechts kijkt. Jezelf een beetje los schudt. Je vleugels spreidt. En je je zonder erover na te denken afzet door tegelijkertijd krachtig je knieën te strekken. Huppekee, daar ga je. Wiek, wiek doe je terwijl je de voorzijde van je vleugels een tikje omhoog trekt. Ruim van adem vlieg

Lees verder...

Teleurstelling

Speciaal voor Leentje Kelder Ben je ergens teleurgesteld over? Dan waren je verwachtingen te hoog. Zeggen ze. En dat je realistischer moet worden. Dan hoef je minder vaak teleurstellingen weg te slikken. Dat is mooi makkelijk praten. Het moet je aard maar zijn om altijd wel zin in de dingen te hebben! En een opgeruimd mens heeft zin d’r in. Die gaat verwachtingsvol op de dingen af. Ha, leuk, op die voorjaarsbeurs zijn boeken van mijn favoriete schrijfster te koop met korting! Ha, fijn, er staat weer een heel nieuw cursusseizoen voor de deur! Ha, gezellig, volgende week komen ze

Lees verder...

Natuur

Speciaal voor Tini Noordzij Het hoorde erbij. In mijn jeugd was natuur nog heel gewoon. Kikkervisjes, libellen, spinnen, lieveheersbeestjes, pissebedden, bloedzuigers – we keken er niet van op. Koeren van duiven, krassen van kraaien, lachen van eksters, tsjilpen van mussen – doodgewoon. Schreeuwende grutto’s boven een weiland, duikende kieviten, scholeksters en tureluurtjes – je wist niet beter. Herfstbladeren, bolsters van kastanjes, uitbottend groen, bloesem – de normaalste zaak van de wereld. Het waren allemaal dingen waar je aan voorbijliep. Ze hoorden net zo tot de entourage als het klotsen van de golven van het meer waarop we zeilden. Als de

Lees verder...

Verhuizen

Speciaal voor Helena Stam Verhuizen staat op de 3e plaats van de tien belangrijkste stresssituaties in het leven. Als je tevens een negatief zelfbeeld hebt (op 1) en ook je persoonlijke financiële situatie knudde is (op 2) ben je flink de klos. Krijg je dan ook nog een parkeerbon (op 4) dan heb je alle recht te gaan steigeren. Verhuizen staat dus simpelweg gelijk aan stuiterend door de dagen knallen. Want wie behoudt er te midden van dozen vol onzinspullen en quatschrommel nog z’n positieve zelfbeeld? Wie blijft stoïcijns onder het door de geldverslindende verhuisacties kelderende banksaldo? En wie krijgt

Lees verder...

Lezen is leuk!

Wat is lezen toch leuk, dacht ik. Het was best bijzonder dat ik dat dacht. Niet omdat het zo’n geniale gedachte was. Maar omdat mijn hersens intussen wel wat anders te doen hadden dan zomaar wat denken. Ik stond namelijk voor een zaaltje met een kleine vijftig dames die naar me luisterden, want al denkend las ik voor uit eigen werk. Dat lezen leuk is, dacht ik omdat het een hartstikke leuk stukje tekst was dat ik voorlas. (De column “Vervelend” uit Gemengde Rozen, op pag. 94.) De dames schoten steeds in de lach en ik moest zelf ook behoorlijk

Lees verder...

Verschilletje

11 juni 2018 Onder ons gezegd, er is een verschil tussen mannen en vrouwen bijgekomen. Ik attendeer er maar even op. Voor je op een kwade dag boos uitvalt tegen je man of vriendje of afspraakje. En hij je met een dom gezicht aankijkt en zich verdedigt met dat hij juist op zoek is naar het antwoord op je vraag. Of de oplossing van je probleem. Of onderzoekt hoe duur de kaartjes zijn die je zou willen bestellen. Of hoe lang het rijden is naar… hoe het weer zich ontwikkelt… of die rode schoenen nog in de aanbieding zijn, of….

Lees verder...

Piggelmee

Laatst in een droom stond ik in een groepje opschepperige jonge mensen. Ze staken elkaar de loef af over de nieuwste digitale hebbedingetjes. Ze negeerden mij. Sterker, ze leken me te minachten en oreerden over mijn hoofd heen. Laat ik nu in die droom snappen waarom. Grijs, dus oud en niet van deze tijd. Maar kom op! Ik  rechtte mijn rug, stak mijn neus in de wind en schraapte mijn keel. ‘Het verbaast me,’ zei ik nogal galmend, ‘dat jullie onbekend blijken te zijn met het uitermate geavanceerde Piggelmee-systeem.’ Haha, Piggelmee. De kabouter van weleer, uit het boekje van Van

Lees verder...

Schrijversnaam

Voor Manda van der Zon De uitgever vond dat het niet kon voor een schrijfster van romantische vrouwenboeken, die naam van me. Die gee’s, dat klonk toch nergens naar? Ik stemde er hartgrondig mee in. Het jubelde in me. Fantastisch! Er zou niet alleen een boek van me uitkomen, een boek, een echt boek, een echt boek van mij. Maar vooral, ik mocht me verschuilen achter een heuse schrijversnaam. Lekker niemand zou weten dat ík de dader was! Meteen al had ik een prachtig pseudoniem te pakken. Roos: romantiek met stekelige doorns. Verlinden: variatie op stevig gewortelde lindeboom. Wat mij

Lees verder...

Hoe gedachten gaan

Eerst mijn fiets op slot. Het laatste stukje lopen. Zo stil mogelijk, dus door het gras, niet over het steenslag. Wat vloog de week voorbij. Wat wil je? Even een dag naar Texel. Haha, even. Meeuwen. Boegwater. Oefenende mariniers langszij, enteren, ja enteren heet dat. Rode koppen van de kou. Keiharde wind. Negen graden… Je mikt het ook altijd verkeerd uit. Toch nog 38 soorten gespot. En zo’n leuk gesprek bij de Geul. Die mevrouw en haar schoondochter, denk ik, wonen nota bene op amper vijftien kilometer bij me vandaan! Waar het aanbieden van je verrekijker toe kan leiden. Zouden

Lees verder...

De winter overleven

Dit verzin je toch niet? Knalharde oostenwind. Om 11 uur in de ochtend nog maar een schamele 0 graden. Het voelt Siberisch. Maart mag z’n  staart willen roeren, maar wij mensen mogen ook niet alles wat we willen. Het is nota bene over twee dagen voorjaar. Officieel benoemd voorjaar. Lente dus. Ik vind het niks. Helemaal niks. Hoewel… helemaal? Ik heb nu nog wel net de kans om op de suggestie voor een columnonderwerp van een Facebook-vriendin in te gaan: Hoe overleef je de winter? Want dat zal je net zien, toen ik die column wilde schrijven was het ineens

Lees verder...

Hulptroepen

Laatst viel mijn mond open toen ik zag hoe een tv-kok sinaasappels uitperste. Hij kneep de helften gewoon met blote handen uit! Sterker, met één blote hand! Alleen al bij de gedachte kraakte mijn eigen hand. En die kok praatte intussen nog gewoon door ook. Die open mond van me kwam goed van pas. De tv-kok was doende op het scherm boven de behandelstoel van de tandarts. Die lijmde mijn afgebroken kroon vast. Niet gek dus, dat zich aan me opdrong hoeveel hulptroepen sluipenderwijs ingeschakeld raken bij het ouder worden. Bij mezelf bijvoorbeeld niet alleen die tandartsenhulp bij bejaarde kronen.

Lees verder...

Wát rondje om fietsen?

Oké, de zon schijnt. Maar het vriest twee graden en de noordoostenwind heeft er behoorlijk veel zin in. Dat is niks voor een type als ik. Er mogen doorgewinterde lui zijn die volhouden dat je je vanzelf warm fietst. Maar wát vanzelf? Bovendien mag dat voor je romp gelden, verder is het flauwekul. Want hoe vaak niet stond ik met dooie vingers en tenen, en een druipende snotneus, stampvoetend bij het rietland te koukleumen waar zich geen vogel liet zien? Want hoe vaak niet zwoegde ik door de dorpsstraat, de mensen negerend die me van achter de ramen van hun

Lees verder...