Als ik vandaag nu eens…

Als ik vandaag nu eens de tank vol gooi en richting horizon rijd? Het verdriet van de dag achter me laat? Het gewoon eens niet vrolijk en opgeruimd pareer. Niet van de frisse toet en van de goudbruin bradende gehaktballen ben? En de verten in zijn kladden pak, met zโ€™n eindeloze lege uren tot de schemering?

Dat zal iedereen toch wel eens hebben? Dat je in รฉรฉn klap alle pijpen die je hebt aan Maarten schenkt? Je stofdoek, toetsenbord, wasmachine en pondje gehakt in de wilgen hangt, met de brui erbij?

In gedachten doe je het. Je delete het stof, je computerwerk, de was en de braadpan. Je smeert wat boterhammen. Je checkt je saldo, de sloten, het gas, de thermostaat. Je wist de dauw van de autoruiten en start. Je hoort best dat het verdriet van de dag nog wat naar je roept. Maar je slaat rechtsaf, naar de benzinepomp in het volgende dorp.

Daar rij je dan. De zon rechts. Landerijen links. Kale populieren. Roffelende banden. Een tractor in het land. Schapen. Een scholier op de fiets. Het dorp aan de dijk, de provinciale weg die, zich verbredend, de dag alle ruimte geeft. Gas geven dan haal je misschien de veerboot van half elf!

Je haalt โ€˜m. Loopt met koffie van het salonbuffet naar de reling. De zee is blak, meeuwen doen het kalmpjes aan, verderop ligt het eiland zomerblond te zijn. Het boegwater bruist en blaast miljoenen belletjes naar de lege uren in het verschiet. Je saldo staat een hotelletje toe, maar je weet al dat voor vandaag ook de laatste boot voldoende is.

En dan ineens ben je door de piep van de wasdroger weer thuis. Zit je toetsen aan te slaan op het toetsenbord. En vraag je je af waarom je straks niet echt de tank vol zult gooien om richting horizon te rijden.

8 gedachten over “Als ik vandaag nu eens…”

  1. Maar ook en vooral weemoedigheid…
    Dus doodslaan doen we niet.

    Nou ja, je hebt in ieder geval geen boot gemist, Roos.
    Dank voor je overpeinzing.

Een reactie plaatsen