Hulptroepen

Laatst viel mijn mond open toen ik zag hoe een tv-kok sinaasappels uitperste. Hij kneep de helften gewoon met blote handen uit! Sterker, met één blote hand! Alleen al bij de gedachte kraakte mijn eigen hand. En die kok praatte intussen nog gewoon door ook.

Die open mond van me kwam goed van pas. De tv-kok was doende op het scherm boven de behandelstoel van de tandarts. Die lijmde mijn afgebroken kroon vast. Niet gek dus, dat zich aan me opdrong hoeveel hulptroepen sluipenderwijs ingeschakeld raken bij het ouder worden.

Bij mezelf bijvoorbeeld niet alleen die tandartsenhulp bij bejaarde kronen. Ook een elektrische pers voor sinaasappelsap. Een gespecialiseerde keukenschaar voor onwillige verpakkingen. Een multifunctionele opener voor schroefdeksels en doppen. Apparaten voor  fijnmalen, grof hakken, luchtig kloppen, uitwringen, schoonborstelen.

Dat deed ik ooit toch allemaal met de hand?  De hand die nu het leesbrilletje van dienst pakt om de juiste knop te vinden?

Van de tandarts moest ik nu enige minuten de kiezen op elkaar klemmen. Dat kwam goed uit. De tv-kok was namelijk aardbeien gaan raspen. Raspen! Voor het sap! Onwillekeurig klemden mijn kiezen zich nog vaster. Ik voelde mijn knokkels en vingertoppen al schrijnen. Ik proefde al de ijzersmaak van bloed in het aardbeiensap. En terwijl de kok razendsnel het ene na het andere kroontje een eind heen gooide, raakte de mijne muurvast en mocht ik de behandelstoel uit.

Dat ging soepel voor mijn leeftijd. Maar het feit dat je zoiets denkt is natuurlijk een teken aan de wand. Net als je herinneren, op de trap naar beneden, dat je die eerder zonder hijgen beklommen hebt. En je intussen bedenken dat je er goed aan doet niet stil te staan bij wat je allemaal niet zo goed afgaat. Want breek me de bek niet open!