Ja, toen

Buiten was het grauw, grijs en regenachtig. Het soort weer om langer dan verstandig in een boekwinkel te neuzen naar cadeautjes. Waardoor ik uiteindelijk thuiskwam met óók Het Goede Leven van Annegreet van Bergen, het vervolg op Gouden Jaren. Een Sentimental Journey door de 50-er en 60-er jaren, mijn lagere schooltijd. Zo’n gebreid badpak als op de cover had ik. Zonder vestje. Dat vond mijn moeder zonde van de wol omdat ik al een vest had.

Ik weet het. Onder leeftijdgenoten is het een uitgewrongen ding. Maar ik moet het weer kwijt hoe zwaar zo’n badpak in het water werd. Lood- en loodzwaar. De schouderbanden rekten en rekten. Je voelde het gaan gebeuren. Daar zakte het bovenstukje al naar je navel, daar hing het kruis al als een hangmat na een tropische stortbui tussen je knieën. En reken maar niet dat je het breisel kon ophijsen voor je het water uit klom. Zo stroef als natte wol wordt, daar haalt geen regen- en sneeuwband het bij. Dus daar stond je. Te kijk in je rillende blote kinderlijf.

Buiten was het al met al nog steeds grauw, grijs en regenachtig. Dus werd mijn Journey langer Sentimental dan verstandig is. Ik voelde weer het prikken van zelfgebreide sportkousen. Hoe het slappe elastiek in de boorden het begaf – dat ooit de eer van een katoenen onderbroek hooggehouden had. En hoe koud en nat je voeten werden in je schoolschoenen. Waar je niet over mocht zeuren omdat je zelf per se die schoenen had willen hebben die ook nog duurder waren dan gewone.

En dan bofte ik nog met een modern ingestelde moeder. Ze reed al auto! Ze zette ook wel eens rijst met gefruite uien, kleine gehaktballetjes en een klein blikje tomatenpuree op tafel! Ze was een van de eerste huisvrouwen die in een supermarkt was wezen winkelen! Ze ging af en toe helemaal met de trein naar De Bijenkorf! Ze was aan het meer van Lugano geweest en droeg soms een broek! Ze naaide voor mij een Montycoat, de jas die toen hipper dan hip was! Met zo’n witte voering van teddy, en lederen knopen die we voetbalknopen noemden. Kijk maar naar de foto want dat meisje ben ik!

Voor je het weet spoort zo’n Sentimental Journey in je ziel regelrecht je column in. Hoor je een stoomfluit. Voel je de spanning van stiekem lezen in het licht van de straatlantaarn. En tikken er breinaalden waaraan een pand van zo’n ellendig badpak bungelt. Tja, dat krijg je ervan als het buiten steeds maar grauw, grijs en regenachtig is…

2 gedachten over “Ja, toen”

  1. Zo hebben wij allemaal onze herinneringen die zo maar door iets naar boven kunnen komen… gelukkig zijn wij nu wat milder in het oordelen erover en kijken er met een glimlach op terug. Het heeft ons niet slechter gemaakt, in tegendeel Roos!

    • Zo denk ik er ook over, Kitty. (Ik ben niettemin blij met mijn huidige badpak 🙂 ) Nog altijd vind ik het leuk (en normaal) om van restjes een lekkere maaltijd te ‘assembleren’. En laatst heb ik tóch de rafelrand van een badhanddoek gezigzagd, en voelde me tevreden…

Een reactie plaatsen