Memosticker

Een roze memosticker siert in mijn bureauagenda deze eerste werkdag van 2019. Hij is verhuisd uit 2018. Daar heeft hij me een jaar lang bij de les gehouden. Tenminste, voor zolang als het duurde. Want daar zijn memostickers voor bedoeld. Anders zouden ze wel anders heten. En deze roze al helemaal. Hij herinnert me namelijk aan een karaktertrek van me die sterker is dan Tarzan. Die me behoorlijk buiten adem kan brengen. Die me telkens weer laat struikelen en in de tang neemt. Want Ik ben het meestal zelf die vindt dat het moet staat erop.

Toen ik mezelf destijds op die zin in mijn gedachten betrapte, keek ik er geschrokken van op. Was het waar? Want een mens denkt duizelingwekkend veel dingen die werkelijk nergens op slaan. Die volslagen onzin zijn. Die je absoluut niet serieus moet nemen.
Dus dacht ik er toen nog eens gedegen over na. Moest ik inderdaad naar de drogist omdat de tweede flacon doucheschuim er voor de halve prijs was? Moest ik echt de emmer van de keukenvuilnisbak schoonmaken? Moesten die broeken vandaag werkelijk gestreken worden?

En van wie moest dat? Van de drogisterijpolitie? Van de ambtenaar belast met de hygiƫne van particuliere keukenvuilnisemmers? Van de moderedactie van de lifestylebijlage van de krant?
Neen. Van mezelf.

Het daagde me weer. Ja… ja… heel lang geleden had ik mezelf ook wel eens op deze briljante gedachte betrapt… Ooit had ik er zelfs een slimmigheidje op geweten – dat ook een memosticker had verdiend… Dat is bij jezelf denken Ik kan het doen en luisteren naar het antwoord dat je gevoel geeft. En vervolgens denken Ik kan het laten, en weer het antwoord afwachten.

Zeg, nu ik me dat herinner… Gisteren zag ik voor vandaag Column schrijven in mijn agenda staan. Dus stond ik vanmorgen op met de gedachte dat ik meteen een column moest gaan schrijven. Daar zat ik dus, nog voor de koffie. Diep nadenkend over een onderwerp drong zich ineens dat roze stickertje in mijn aandacht. Ik ben het meestal zelf die vindt dat het moet.
Was dat waar? Wie was anders degene van wie het moest? Het spook dat fluistert dat je lezers je anders vergeten? Het duiveltje met zijn treiterige stemmetje dat veronderstelt dat je een column schrijven vast in drie weken kerstvakantie verleerd bent?
Ik kan een column gaan schrijven, dacht ik toen. Het is leuk om te doen. Ik kan het ook laten. Er zijn genoeg andere dingen om te doen. Zoals… eh… nee… een column schrijven is leuker… en daarna zou ik lekker verder kunnen gaan werken aan het boek.

Kijk, zo komt het dat deze eerste column van 2019 online staat. Nu maar eens rustig afwachten wat zich vandaag nog meer voor dringends aandient wat ik kan doen of laten!

4 gedachten over “Memosticker”

  1. Zo leg ik mijzelf altijd op eerst de dingen te doen die ik minder leuk vind, om daarna nog meer te genieten van de dingen die ik echt leuk vind om te doen!

Een reactie plaatsen