Natuur

Speciaal voor Tini Noordzij

Het hoorde erbij. In mijn jeugd was natuur nog heel gewoon. Kikkervisjes, libellen, spinnen, lieveheersbeestjes, pissebedden, bloedzuigers – we keken er niet van op. Koeren van duiven, krassen van kraaien, lachen van eksters, tsjilpen van mussen – doodgewoon. Schreeuwende grutto’s boven een weiland, duikende kieviten, scholeksters en tureluurtjes – je wist niet beter. Herfstbladeren, bolsters van kastanjes, uitbottend groen, bloesem – de normaalste zaak van de wereld.

Het waren allemaal dingen waar je aan voorbijliep. Ze hoorden net zo tot de entourage als het klotsen van de golven van het meer waarop we zeilden. Als de witte wolken aan een blauwe hemel, als het ruisen van riet, kraken van takken, de geur van naaldbomen en rottend blad. Als inktzwammen in het weiland, elfenbankjes aan een boomstam en wéér een vliegenzwam zonder kabouter Spillebeen. Als het kraken van sneeuw onder je schoenen en de schoonheid van bevroren dingetjes in het ijs.

Maar de natuur beleefde ik pas door Peter, die werkte in de natuur op Texel. Tijdens wandelingen noemde hij tussen neus en lippen door allerlei namen en weetjes. Daar, duinroosjes. Watermunt. Ruik je? Pepermunt. Kraaiheide. Kijk, net een kraai z’n pootje. Vlieren. Wat lekker kraken ze, hè? De bessen voor de spreeuwen. Net als van die meidoorn daar, en voor kramsvogels en koperwieken op doortrek, ze komen helemaal uit Scandinavië. Die duindoornbessen, dat oranje spul, ha, die zijn voor mijn eigen sap en jam. Gezond en lekker.

Het was een gek moment toen hij zei dat we maar eens rustig moesten wachten tot de zon echt helemaal onder was. Dat we alleen maar moesten kijken. Geduld hebben. Niets zeggen. Ondergaan. Ineens voelde ik me elegant mee zwenken met een doodgewone zilvermeeuw. Het duinzand rook zouter. Het ruisen achter de duinen verleidde me naar het bruisen van de branding. Maar gelukkig besefte ik dat de natuur op dat moment doodgemoedereerd mijn gevoel aan het voeden was. Met beelden, geluiden, geuren en woorden waar je sterk en rustig van wordt.

Nog veel later, toen qua kracht en rust de nood aan de man was, besefte ik pas echt hoe groot de rijkdom was die me was toebedeeld. En dat alsof het niets was. Maar heel gewoon. Heel vanzelfsprekend. Niets bijzonders. Heel simpel van nature. Het hoorde er nu eenmaal bij…

3 gedachten over “Natuur

  1. Ontzettend bedankt, Roos, voor dit “Natuur” verhaal!
    Hoe mooi heb je verwoord hoe de natuur – mits je het wilt ondergaan – je kracht en energie kan geven. Er is zoveel moois en interessants te zien, te horen en te voelen, het is oneindig, in alle seizoenen weer opnieuw en nooit hetzelfde.
    Veel dankbare groeten van Tini, want jouw blogs en columns inspireren mij elke dag!

  2. Dank je wel, Tini! Je had op mijn Facebook- vraag ook een onderwerp genoemd dat me aan het hart gaat 🙂
    Geniet maar lekker door van de natuur om je heen.

Een reactie plaatsen