Piggelmee

Laatst in een droom stond ik in een groepje opschepperige jonge mensen. Ze staken elkaar de loef af over de nieuwste digitale hebbedingetjes. Ze negeerden mij. Sterker, ze leken me te minachten en oreerden over mijn hoofd heen.
Laat ik nu in die droom snappen waarom. Grijs, dus oud en niet van deze tijd. Maar kom op! Ik  rechtte mijn rug, stak mijn neus in de wind en schraapte mijn keel.

‘Het verbaast me,’ zei ik nogal galmend, ‘dat jullie onbekend blijken te zijn met het uitermate geavanceerde Piggelmee-systeem.’
Haha, Piggelmee. De kabouter van weleer, uit het boekje van Van Nelle’s koffie en thee. Het mannetje dat telkens door zijn veeleisende vrouwtje naar het strand werd gestuurd om luxedingen te vragen aan het tovervisje in de zee. Waarvan je als kind op je klompen aan voelde dat het fout afliep. Want kinderen die vragen…

Mijn interruptie van die orerende plurken met hun wifi en digi gaf me een fantastisch gevoel. Ik zou ze leren! ‘You know,’ zei ik losjes in het Engels, ‘het bijzondere van het Piggelmee-systeem is dat het branding-gedragen is. De basis is namelijk het magic fish system.’
Ik stak een waarschuwende wijsvinger op en liep weg. Ja, ik zou d’r gek zijn om ze aan hun neus te hangen hoe het afliep met de Piggelmeetjes. Dat zij na de luxe van een eigen bungalowtje terug gestuurd werden naar hun sobere omgekeerde Keulse pot. Wat die plurken gebeurt als de elektriciteit uitvalt. Terug naar de telefooncel. Naar de kwartjes die ze niet hebben. Naar hun eigen geheugen voor de nummers.

Wat was ik tevreden en ingenomen met mijn eigen wijsheid. Dat kan ik hier rustig zeggen. Het was immers een droom?

Een reactie plaatsen