Verheugen

Ineens realiseerde ik me dat je je als je ouder geworden bent op andere dingen verheugt dan vroeger. Dat lijkt er stiekem achter je rug om te zijn ingeslopen. Precies zoals je taille verdween en er zich iets wat werkelijk de naam buik verdient heeft gesetteld.

Vroeger verheugde ik me er bijvoorbeeld op jarig te worden. En op vakanties, sinterklaas, kermis en ijsvrij. Op mijn zondagse jurk verheugde ik me enorm, en op pudding toe. Nou ja, het is behoorlijk lang geleden.

Maar nog pas gisteren, lijkt het, verheugde ik me erop met de auto een rondje om het IJsselmeer te rijden. Van vrees voor files herinner ik me niets. Ook niet van mee moeten racen over zesbaans autowegen. Toen karde ik trouwens op zonnige zondagen popelend van de voorpret naar het strand. Verwachtingsvol over hoe bruin ik wel zou worden, en over de puntzak patat na afloop.

Winkelen! Wat klopte mijn hart een slag sneller bij het idee van een hele dag lang winkelen. Heerlijk van de ene naar de andere paskamer, thuis alles blij tentoon hangen en de zere rug en brandende voeten op slag vergeten zijn.

Het zijn dingen waar ik nu niets van moet weten. Geef mij maar een goed gesprek, een mooi boek, een rietlandje met vogels, de branding en het strand met spelende kinderen, een doldwaas rennende hond en een verbluffende zonsondergang.

Nu doemen er ineens nog veel meer dingen op die vroeger belangrijk waren. Heel verschillende van nu. Hé, ik ga er een verzameling van aanleggen. Leuk, ik verheug me er op!