Verhuizen

Speciaal voor Helena Stam

Verhuizen staat op de 3e plaats van de tien belangrijkste stresssituaties in het leven. Als je tevens een negatief zelfbeeld hebt (op 1) en ook
je persoonlijke financiële situatie knudde is (op 2) ben je flink de klos. Krijg je dan ook nog een parkeerbon (op 4) dan heb je alle recht te gaan steigeren.

Verhuizen staat dus simpelweg gelijk aan stuiterend door de dagen knallen. Want wie behoudt er te midden van dozen vol onzinspullen en quatschrommel nog z’n positieve zelfbeeld? Wie blijft stoïcijns onder het door de geldverslindende verhuisacties kelderende banksaldo? En wie krijgt er nou geen parkeerbon door in de haast even snel met de kofferbak open half op de stoep… Dat zo’n diender dat nou niet snapt!

Alleen al bij het denken eraan stijgt toch je bloeddruk? En helemaal bij de gedachte aan je garage of schuur. Je atelier of thuiskantoor. Ik kan er aardig over meepraten met dertien verhuizingen op mijn conduitestaat. Nee, het zijn niet de aardigste levensgebeurtenissen. Hoewel… Toen we (bij de elfde verhuizing) studenten hadden ingeschakeld lagen we geregeld slap van de lach. En eten dat die knullen konden! Drie gevulde koeken de man bij de koffie. Lépels biefstukjus over de gebakken aardappels in een eettent onderweg.

Dan de blauwe plekken. Ze verdwijnen natuurlijk, maar de geforceerde schouder, knie en onderrug niet. En kijk uit, al verhuizend snij je zo met een stanleymes de pees van je duim door! Trouwens, de geest raakt ook geblesseerd. Nog jaren later verstiert een verhuizing je dromen. Dan ben je alsmaar in een koud, kaal betonnen cascohuis. Met op de vloer voor de wasmachine een berg vergeten vuile was. Met in een kast een stapel dozen vol stoffige frutsels, gebroken kopjes, volgeschreven schriften met omgekrulde bladzijden. Wat natuurlijk nog niks is vergeleken bij de nachtmerrie van een zolder vol natte olieverfschilderijen…

Wonderlijk genoeg sluipt in de loop van het verhuizen toch je zelfbeeld weer de goeie kant op. Bijvoorbeeld merk je in het schijnsel van een peertje dat je toch best handig al zestien dozen hebt weggewerkt. Weet je ineens dat je volgende week gelukkig weer voldoende saldo hebt om de laatste rekeningen te betalen. Grinnik je om die parkeerwacht die je met je bolle stress-ogen wist te vermurwen. Dat die schouder, knie, rug en pees blijvende herinneringen zijn, daarvan ben je nog zalig onwetend. Kom op, je nieuwe leven gaat immers beginnen!

Een reactie plaatsen